ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Εβδομάδες τώρα παρακολουθούμε το σόου «σκληρή διαπραγμάτευση». Στην πραγματικότητα, κυβέρνηση και τρόικα μας εμπαίζουν. Διότι το νέο εφιαλτικό πακέτο έχει ήδη συμφωνηθεί. Η καθυστέρηση στην ανακοίνωση των μέτρων οφείλεται στο σκληρό παιχνίδι ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κέντρων (ΔΝΤ, γερμανογαλλικός άξονας), με την Ισπανία προ των πυλών της υπογραφής εξοντωτικού Μνημονίου.

Όλο τούτο το διάστημα, οι εργαζόμενοι στη χώρα μας παρακολουθούν το «παιχνίδι» από τη γωνία (στην καλύτερη περίπτωση συμμετέχοντας σε εκτονωτικές απεργιακές ντουφεκιές). Καλούνται από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς να επιλέξουν το ρυθμό θανάτωσής τους. Καλούνται να ξεχάσουν ότι η «κινεζοποίησή» τους είναι μια διαδικασία και όχι μια στιγμή και πως ό,τι δε γίνει τώρα θα γίνει αργότερα. Αλήθεια, όμως, υπάρχει κανείς εργαζόμενος που πιστεύει ότι δεν πρόκειται να ακολουθήσει και νέα αντεργατική και αντιλαϊκή καταιγίδα; Είναι κανένας τόσο μικρόνους, τόσο φοβισμένος που να νομίζει (σήμερα, τουλάχιστον, μετά την εμπειρία των τελευταίων τριών ετών) ότι μπορεί να γλιτώσει; Δες τε μόνο το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού για το 2013. Εκτιμά ότι το 2012 το χρέος θα αποτελεί το 169,5% του ΑΕΠ, όταν στο τέλος του 2011 ήταν 165,3% του ΑΕΠ. Αλήθεια, τι έγιναν τα 106 δισ. του PSI, για τα οποία καμάρωνε η τότε συγκυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου, ότι αποτελούν τη μεγαλύτερη διαγραφή χρέους που έγινε ποτέ, αφαιρώντας ένα τεράστιο βάρος από τις πλάτες του ελληνικού λαού; Τα 106 δισ. ευρώ έγιναν μόνο 15 δισ., διότι άλλα χρέη ήρθαν να προστεθούν στα παλιά, κυρίως λόγω της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ενώ τα καινούργια δάνεια χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για να εξοφλούνται τα προηγούμενα. Αποδεικνύεται, λοιπόν, για πολλοστή φορά ότι το χρέος είναι απλά ένα εργαλείο για το ξεζούμισμα και την «κινεζοποίηση» του ελληνικού λαού.

Η ιστορία, λοιπόν, επαναλαμβάνεται και δυστυχώς δεν είναι φάρσα, είναι τραγωδία. Το μόνο που αλλάζει κάθε φορά είναι η διάταξη του πολιτικού σκηνικού (μνημονιακές και «αντιμνημονιακές» δυνάμεις), με τη νεοναζιστική συμμορία να παίρνει μέρος στο κεντρικό αστικο-πολιτικό παιχνίδι. Το βάθεμα της κρίσης, η καταστροφή εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων, σε συνδυασμό με τη διαφθορά, την κατάπτωση και την ανυποληψία του αστικού πολιτικού συστήματος, γεννούν καθημερινά ανθρώπους έτοιμους να αποδεχτούν τα κηρύγματα του φασισμού. Στις συνθήκες αυτές, οι νεοναζιστές κολυμπούν σαν το ψάρι στο νερό, λειτουργώντας σαν το μακρύ χέρι του κράτους, σαν ο μπαμπούλας έναντι του κινήματος και τα δολοφονικά τους πογκρόμ εναντίον των «εύκολων» σ’ αυτή τη φάση θυμάτων, των μεταναστών, γίνονται με την κάλυψη της αστυνομίας. Ταυτόχρονα, εντείνεται η κρατική καταστολή και εφαρμόζεται παντού το δόγμα της «μηδενικής ανοχής». Οι εργαζόμενοι, η νεολαία πρέπει να λουφάξουν, να υποταχτούν στο μακέλεμά τους, που συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς από ξένους και ντόπιους καπιταλιστές.

Το νέο εφιαλτικό πακέτο

Μολονότι το πακέτο των μέτρων δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, καθημερινά σκόπιμες είναι οι διαρροές στον Τύπο, ώστε να «συνηθίσουμε» τη νέα αντεργατική καταιγίδα.

Μερικά από τούτα τα μέτρα είναι τα εξής:

Αυξάνεται το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση από τα 65 στα 67 χρόνια.

Καταργούνται η 13η και 14η κύρια και επικουρική σύνταξη για όλους τους συνταξιούχους (πλην ΟΓΑ).

Για τους συνταξιούχους του ΟΓΑ κόβονται στο μισό η 13η και 14η σύνταξη, ενώ παράλληλα μειώνεται κατά 30 ευρώ η σύνταξη πείνας που παίρνουν.

Καταργείται ό,τι απέμεινε από τον 13ο και 14ο μισθό για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ.

Επιβάλλονται νέες κλιμακωτές μειώσεις σε όλες τις συντάξεις πάνω από 1.000 ευρώ (αθροιστικά κύρια και επικουρική σύνταξη). Η μείωση θα είναι 2% για άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξης μεταξύ 1.000 και 1.500 ευρώ, 5% για άθροισμα συντάξεων μεταξύ 1.500 και 2.000 ευρώ και 10% για άθροισμα συντάξεων πάνω από 2.000 ευρώ.

Κόβεται το ΕΚΑΣ για όσους είναι κάτω από 64.

Καταργείται και το αφορολόγητο των 5.000 ευρώ.

Τα φορολογικά κλιμάκια από 8 θα γίνουν 3 ή 4.

Στους ελεύθερους επαγγελματίες και τις ατομικές επιχειρήσεις επιβάλλεται αυτοτελής φόρος 35% από το πρώτο ευρώ εισοδήματος.

Τα παραπάνω είναι τα πιο χαρακτηριστικά από τα μέτρα. Θα υπάρξουν αρκετά ακόμη, τα οποία δεν έχουν διαρρεύσει, ενώ καλύπτονται πίσω από γενικές ταμπέλες όπως «εξοικονόμηση δαπανών από τη νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη», «μείωση λειτουργικών δαπανών των υπουργείων», «μείωση δαπανών τοπικής αυτοδιοίκησης» κτλ.

Η εκπαίδευση στο μάτι του κυκλώνα

Από τη μέγγενη δεν έχει ξεφύγει η εκπαίδευση. Οι ανύπαρκτες δαπάνες ακόμη και για τη στοιχειώδη λειτουργία των σχολείων , τα κενά σε εκπαιδευτικούς, οι εξευτελιστικοί διορισμοί των 55 μόλις εκπαιδευτικών, το νέο φθηνό, «ανταγωνιστικό» σχολείο των «δεξιοτήτων για τον 21ο αιώνα», με τους διευθυντές-μάνατζερ, ο οικονομικός στραγγαλισμός των Πανεπιστημίων, οι αφόρητοι εκβιασμοί εναντίον τους για να εφαρμόσουν τους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, που τα μετατρέπουν σε ΑΕ, οι σαρωτικές συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων και οι επικείμενες των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, είναι μόνο η αρχή.

Στον ορίζοντα έχει προβάλλει ήδη απειλητικά η αξιολόγηση. Που αποτελεί τη φόρμουλα νομιμοποίησης στα μάτια της «κοινής γνώμης» των επερχόμενων απολύσεων (ελέω Μνημονίου) και στην εκπαίδευση και το μηχανισμό για τη βαθμολογική καθήλωση και τη μισθολογική εξαθλίωση των εκπαιδευτικών.

Το υπουργείο Παιδείας έχει δρομολογήσει ήδη τα σχετικά «βήματα» εξαπάτησης των εκπαιδευτικών. Πρώτα συγκρότησε την «Επιτροπή Ειδικών», για να διατυπώσει «τις βασικές αρχές και το συγκεκριμένο πλαίσιο» της αξιολόγησης, επιδιώκοντας να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι το πλαίσιο είναι προαποφασισμένο, αφού πατά στους ήδη ψηφισμένους νόμους για την αξιολόγηση (ν.3848/2010, που ενεργοποιεί το θεσμό του «δόκιμου» εκπαιδευτικού, ν.2986/2002, που ορίζει την αξιολογική πυραμίδα και μέρος της διαδικασίας), το ασφυκτικό πλαίσιο του «νέου σχολείου» της Διαμαντοπούλου, που καθορίζει τα «κριτήρια» αξιολόγησης, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ΟΟΣΑ (π.χ. οικονομικοί πόροι, ανθρώπινο δυναμικό, διοίκηση σχολικής μονάδας, υλοποίηση προγραμμάτων χωρίς απώλεια διδακτικών ωρών -βλέπε απεργίες, μαθητικές καταλήψεις-, ανάληψη και υλοποίηση «καινοτόμων δράσεων και προγραμμάτων», επίδοση μαθητών, κ.λπ.) και τη δέσμευση έναντι της τρόικας για 150.000 απολύσεις δημόσιων υπάλληλων ως το 2015.

Τώρα, το υπουργείο Παιδείας προχωρά στο επόμενο βήμα, που είναι η «ανώνυμη» («ανώνυμη» με τη χρήση ειδικού κλειδάριθμου;) συμπλήρωση ερωτηματολογίου από τους εκπαιδευτικούς. Και μόνο η ανάγνωση του ερωτηματολογίου αρκεί για να μας «βγάλει την τσίμπλα από τα μάτια». Φωτογραφίζει καθαρά την ιεραρχική αξιολογική πυραμίδα, με την προσθήκη της σαπουνόφουσκας της «Ανεξάρτητης Αρχής» και το στόχο του αποτελέσματος της αξιολόγησης: τη βαθμολογική και μισθολογική καθήλωση των εκπαιδευτικών και την απόλυσή τους, σε περίπτωση που κριθούν «ανεπαρκείς» (σύμφωνα και με το ν.1566/1985).

Και με αυτό το «κόλπο», το υπουργείο Παιδείας επιθυμεί να μας καταστήσει συνυπεύθυνους στην καρατόμησή μας, να μας γεμίσει με τις αυταπάτες της «συμμετοχικής δημοκρατίας» στη λήψη αποφάσεων, αλλά και να φτιάξει γενικότερα «κλίμα» αποδοχής της αξιολόγησης.

Κανείς εκπαιδευτικός να μην πατήσει την πεπονόφλουδα

Είναι τόσο άγριο και αποκαλυπτικό το περιεχόμενο της αξιολόγησης, που ακόμη και αυτή η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των εκπαιδευτικών (ΔΟΕ-ΟΛΜΕ) δεν τόλμησε να το υπερασπίσει και καλεί τους εκπαιδευτικούς να μην πάρουν μέρος στο φιάσκο που στήνει το υπουργείο Παιδείας. Παράλληλα, όμως, προσπαθεί να σπείρει σύγχυση και αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει και «καλή» αξιολόγηση, αξιολόγηση που δεν θα έχει «τιμωρητικό» χαρακτήρα.

Οι εκπαιδευτικοί, όμως, πρέπει να αντιληφθούν ότι η αξιολόγηση, σε κάθε περίπτωση, θα πηγαίνει χέρι-χέρι με το περιεχόμενο του σχολείου στον καπιταλισμό, θα είναι ο μοχλός που θα πιέζει το δάσκαλο να προσαρμόζεται με τις επιδιώξεις του (καμουφλαρισμένες είτε φανερές), που είναι το σμίλευμα «μερικών» ανθρώπων, μεθαυριανών υποταγμένων εργαζόμενων στις ορέξεις των κεφαλαιοκρατών. Γι’ αυτό και θα είναι πάντα «τιμωρητική», ειδικά απέναντι στους εκπαιδευτικούς που αντιστέκονται. Ενώ σε κάθε περίπτωση θα διαμορφώνει κλίμα φόβου, υποταγής, υπαλληλοκρατίας.

-κανείς εκπαιδευτικός να μη συμπληρώσει τα ερωτηματολόγια

-έξω οι αξιολογητές από τα σχολεία και τους συλλόγους

Δεν έχουμε άλλο δρόμο

Οι εργάτες του Σκαραμαγκά, οι αγρότες του Ηρακλείου άνοιξαν φέτος έναν ελπιδοφόρο δρόμο, το δρόμο της σύγκρουσης, της αψήφισης της τρομοκρατίας και της «νομιμότητας» που επιβάλλουν οι αστοί.

Όμως τούτο από μόνο του δεν αρκεί. Δεν αρκεί η μαχητική αντίσταση στον εργασιακό μεσαίωνα να είναι διάστικτη ανάμεσα σε μακρές περιόδους απραξίας ή και μεμονωμένων απεργιών και ειρηνικών πορειών διαμαρτυρίας. Απαιτείται μαζική, μαχητική, συνεχής αντίσταση, αλλά και κατανόηση της αναγκαιότητας για την ταξική και πολιτική ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης, ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις της νίκης.

Α.Σ.Ε.

Περιστέρι, 7-10-2012