Το ταμείο ανεργίας στο στόχαστρο της Ν.Δ.
Η κρυφή ατζέντα αποκαλύπτεται!
Μία δήλωση μπορεί να χαρακτηριστεί «προσωπική άποψη». Δύο μπορεί να παρουσιαστούν ως «διαφορετικές προσεγγίσεις». Όταν, όμως, υπουργοί, υφυπουργοί και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας παρεμβαίνουν ο ένας μετά τον άλλον, αμφισβητώντας ανοιχτά το επίδομα ανεργίας και ενοχοποιώντας τους ανέργους, τότε δεν πρόκειται ούτε για σύμπτωση ούτε για λεκτικό ολίσθημα. Πρόκειται για οργανωμένη πολιτική προετοιμασία της κοινωνίας. Για ένα ακόμη κυβερνητικό σχέδιο, με στόχο να μετρηθούν οι αντιδράσεις πριν από μια νέα επίθεση στα ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Η Νέα Δημοκρατία άνοιξε πλέον καθαρά τη συζήτηση: λιγότερη προστασία για τους ανέργους, περισσότερα χρήματα στις επιχειρήσεις και ακόμη μεγαλύτερη πίεση στους εργαζομένους να αποδέχονται οποιαδήποτε δουλειά, με οποιονδήποτε μισθό και οποιεσδήποτε συνθήκες. Οι δηλώσεις πολιτικών στελεχών τους δεν αφήνουν περιθώριο για παρερμηνείες.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε προκλητικά ότι «δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά στη Χώρα αυτή τη στιγμή και να μη βρίσκει». Πρότεινε να περιοριστεί το επίδομα ανεργίας στους δύο μήνες και τα χρήματα που θα «γλιτώσει» το κράτος να κατευθυνθούν στις επιχειρήσεις και στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Δηλαδή, να αφαιρεθούν χρήματα από τους απολυμένους για να δοθούν στους εργοδότες!
Ο υφυπουργός Εσωτερικών Βασίλης Σπανάκης έσπευσε να τον καλύψει, δηλώνοντας: «Δεν καταλαβαίνω γιατί πέσατε να φάτε τον κ. Μαρινάκη». Αντί να υπερασπιστεί τους ανέργους, επέλεξε να υπερασπιστεί εκείνον που ζητά να περικοπεί η στοιχειώδης προστασία τους!
Ο Μάκης Βορίδης προχώρησε ακόμη περισσότερο, αναπαράγοντας το γνωστό νεοφιλελεύθερο στερεότυπο του «τεμπέλη ανέργου»: «Γιατί να πάω να δουλέψω εάν έχω τη δυνατότητα να παίρνω 1.000 ευρώ τον μήνα και να κάθομαι;». Παρουσίασε, μάλιστα, την κοινωνική προστασία ως «αντικίνητρο» για εργασία.
Ο βουλευτής της ΝΔ Βασίλης Οικονόμου δήλωσε ότι «το επίδομα ανεργίας δεν είναι Άγιο Δισκοπότηρο». Με άλλα λόγια, ακόμη και ένα ασφαλιστικό δικαίωμα, που χρηματοδοτείται από τις εισφορές των ίδιων των εργαζομένων, τίθεται πλέον ανοιχτά υπό αμφισβήτηση.
Η κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει ειλημμένη απόφαση. Όταν, όμως, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, υπουργοί, υφυπουργοί και βουλευτές της ΝΔ επαναλαμβάνουν την ίδια επιχειρηματολογία, κανείς δεν δικαιούται να μιλά για μεμονωμένες προσωπικές απόψεις. Η κρυφή ατζέντα της κυβέρνησης αποκαλύπτεται: δραστικός περιορισμός του επιδόματος ανεργίας, αποδυνάμωση της κοινωνικής προστασίας, μεταφορά πόρων από τους εργαζομένους στις επιχειρήσεις, πίεση των ανέργων να αποδέχονται οποιαδήποτε δουλειά, με οποιονδήποτε μισθό και οποιεσδήποτε συνθήκες, ενοχοποίηση των θυμάτων μιας αγοράς εργασίας γεμάτης χαμηλούς μισθούς, επισφάλεια και ελαστικές σχέσεις.
Το επίδομα ανεργίας δεν είναι φιλανθρωπία. Δεν είναι χάρισμα της κυβέρνησης. Είναι ασφαλιστικό δικαίωμα, πληρωμένο από τις εισφορές των εργαζομένων. Καταβάλλεται σε ανθρώπους που έχασαν τη δουλειά τους και χρειάζονται ένα στοιχειώδες δίχτυ προστασίας μέχρι να ξανασταθούν στα πόδια τους. Η κυβερνητική προπαγάνδα διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα. Τον Ιούλιο του 2026 καταγράφονταν επισήμως 376.508 άνεργοι, ενώ στους νέους έως 24 ετών, η ανεργία έφτανε στο 16,8%, υπερδιπλάσια από το γενικό ποσοστό.
Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται νέοι άνθρωποι που αναγκάζονται να ζουν με τους γονείς τους, να εργάζονται περιστασιακά και ανασφάλιστα ή να εγκαταλείπουν τη χώρα. Βρίσκονται εποχικοί εργαζόμενοι, αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, συμβασιούχοι και χιλιάδες εργαζόμενοι που μετακινούνται διαρκώς ανάμεσα στην επισφάλεια και την ανεργία.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, τα κυβερνητικά στελέχη δεν βλέπουν έλλειψη σταθερών και αξιοπρεπώς αμειβόμενων θέσεων εργασίας. Βλέπουν «ανέργους που κάθονται». Δεν βλέπουν νέους εγκλωβισμένους σε μισθούς φτώχειας. Βλέπουν κοινωνικές παροχές που πρέπει να περικοπούν. Αυτή είναι η αντίληψή τους: φθηνή και πειθαρχημένη εργασία, ανύπαρκτη διαπραγματευτική δύναμη και καμία ουσιαστική προστασία απέναντι στην απόλυση.
Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει καθαρά: Σχεδιάζει ή όχι τον περιορισμό του επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες; Σχεδιάζει ή όχι να αφαιρέσει πόρους από τους ανέργους για να τους μεταφέρει στις επιχειρήσεις; Οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις των στελεχών της αποτελούν κυβερνητικό σχεδιασμό ή μια οργανωμένη επιχείρηση μέτρησης των κοινωνικών αντιδράσεων;
Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν θα δεχθούν την κατάργηση ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες. Απαιτούμε περισσότερες σταθερές θέσεις εργασίας, αξιοπρεπείς μισθούς, συλλογικές συμβάσεις και ουσιαστική προστασία των ανέργων. Η ανεργία αντιμετωπίζεται με πραγματικές θέσεις αξιοπρεπούς εργασίας, όχι με τιμωρία, εκβιασμό και κοινωνικό αυτοματισμό.