Κατευθυντήριες γραμμές για την ενίσχυση της ετοιμότητας του πληθυσμού από την Κομισιόν
Ενέργειες πολεμικής προετοιμασίας, που περιλαμβάνουν ακόμα και προπαγάνδα σε παιδιά Νηπιαγωγείου και Δημοτικού Σχολείου
Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
Οι τελευταίες συστάσεις της Κομισιόν, με την ονομασία νέες «κατευθυντήριες γραμμές για την ενίσχυση της ετοιμότητας του πληθυσμού» (που έρχεται ως απόρροια της «Στρατηγικής της ΕΕ για την Ένωση Ετοιμότητας» που ψηφίστηκε το 2025), αποτελούν ουσιαστικά ένα εγχειρίδιο για τις ενέργειες που ζητούνται από τους λαούς, σε περίπτωση πολεμικής ανάφλεξης.
Πίσω από την προκλητική ορολογία περί «διαχείρισης κρίσεων» και «ανθεκτικότητας» και υπό το βολικό «προκάλυμμα» της πολιτικής προστασίας, η ιμπεριαλιστική ΕΕ ομολογεί κυνικά ότι προετοιμάζεται πυρετωδώς για τη γενίκευση του πολεμικού μακελειού, καλώντας τους λαούς να «προσαρμοστούν» και φυσικά να το αποδεχτούν.
Σύμφωνα με την Κομισιόν, οι λαοί της Ευρώπης καλούνται «να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες κατά τις πρώτες τρεις ημέρες μιας έκτακτης ανάγκης, ενώ παράλληλα κινητοποιείται η δημόσια βοήθεια, μεταξύ άλλων μέσω βασικών προμηθειών έκτακτης ανάγκης και τσαντών έκτακτης ανάγκης». Με άλλα λόγια, η ΕΕ με την περίφημη οδηγία «αυτάρκειας 72 ωρών» ζητά από τις εργατικές – λαϊκές οικογένειες να μεριμνήσουν από σήμερα για τον πόλεμο που οι ιμπεριαλιστές ετοιμάζονται να φέρουν μες στο σπίτι τους, ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Ιδιαίτερη προκλητική είναι και η 2η σύσταση, που ζητά από τους/τις εκπαιδευτικούς να παίξουν ενεργό ρόλο στην καλλιέργεια δεξιοτήτων ετοιμότητας σε Νήπια και παιδιά Δημοτικού! Συγκεκριμένα, η ΕΕ δρομολογεί την «ενσωμάτωση της ετοιμότητας στα προγράμματα σπουδών της προσχολικής ηλικίας και της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και παροχή κατάρτισης σε εκπαιδευτικούς, βοηθώντας τα παιδιά να αναπτύξουν δεξιότητες ετοιμότητας από μικρή ηλικία μέσω προσβάσιμων, κατάλληλων για την ηλικία τους δραστηριοτήτων, χωρίς να δημιουργείται φόβος ή άγχος»!
Δηλαδή αντί τα σχολεία και οι εκπαιδευτικοί να μορφώνουν και να καλλιεργούν την ειρήνη και τη φιλία των λαών, την αδελφοσύνη και την αγάπη, καλούνται παρουσιάζουν τον πόλεμο περίπου ως φυσικό φαινόμενο, και μάλιστα σε παιδιά που βρίσκονται σε ιδιαίτερα τρυφερή και εύπλαστη ηλικία. Αλήθεια, ποιος γονιός θέλει το παιδί του να πηγαίνει στο σχολείο και να «διδάσκεται» π.χ. τι θα κάνει 3 μέρες μέσα σε ένα καταφύγιο; Και μη χειρότερα…
Η πολεμική αυτή προετοιμασία δεν γίνεται τυχαία. Αποτελεί συνέχεια και εξειδίκευση δηλώσεων, όπως αυτές του Υπουργού Άμυνας, ότι «σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία επάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή». Αποτελεί συνέχεια των εκατοντάδων πολεμικών μετώπων και των δις που δαπανώνται για πολεμικούς εξοπλισμούς(οι περισσότεροι μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), στερώντας από τους λαούς βασικές ανάγκες στην Υγεία, την Παιδεία, την Πολιτική Προστασία κ.α.
«Ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε» («Ανεμολόγιο», στίχοι Κώστας Τριπολίτης)
Εκφράζουμε, ως εκπαιδευτικοί, την έντονη αγανάκτηση, καθώς και τον αποτροπιασμό μας. Απαιτούμε να αποσυρθούν. Δεν δίνουμε κάθε μέρα και τη ψυχή μας μέσα στις τάξεις για να προετοιμάσουμε τους μαθητές μας για ένα πολεμικό μακελειό, αλλά για να γίνουν άνθρωποι που αγαπούν το διπλανό τους, τη ζωή, τη μόρφωση, την πρόοδο και όχι τον πόλεμο. Δεν στέλνουμε τα παιδιά μας ως γονείς στο σχολείο για να μάθουν πώς να παίζουν στα καταφύγια και πώς να επιβιώνουν με κονσέρβες, αλλά για να μορφωθούν, να παίξουν, να κάνουν φίλους, να μάθουν ότι δεν πρέπει να λείπει το φαγητό από κανέναν άνθρωπο και ιδιαίτερα από κανένα παιδί.
Πριν λίγες μέρες, 113 Λιμάνια από όλο τον κόσμο, σε 21 χώρες και 5 ηπείρους είπαν με μια φωνή: «Οι εργαζόμενοι δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Πρόκειται για τους εργαζόμενους στα Λιμάνια, που αρνήθηκαν να ξεφορτώσουν πολεμικό υλικό για να σκοτωθούν άλλοι λαοί. Και οι εκπαιδευτικοί με τη σειρά μας δεν δεχόμαστε να μετατραπούμε σε κήρυκες της πολεμικής υστερίας της Ε.Ε. Θα μιλήσουμε στα παιδιά για τις πραγματικές αιτίες που σήμερα γίνονται οι πόλεμοι, είναι τα κέρδη και η εκμετάλλευση. Θα μιλήσουμε για την Ειρήνη και τη Φιλία των Λαών.
«Έχε στο νου σου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα…»