Μισθοί που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.
Η πραγματικότητα διαψεύδει την κυβερνητική ευημερία
Τα στοιχεία που δημοσίευσε η Eurostat στις 6 Νοεμβρίου 2026, αποκαλύπτουν πόσο μεγάλη είναι η απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική προπαγάνδα και στην καθημερινότητα των εργαζομένων. Την ώρα που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πανηγυρίζει για την οικονομία, η Ελλάδα παραμένει στην προτελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον μέσο ετήσιο μικτό μισθό, προσαρμοσμένο σε όρους πλήρους απασχόλησης: μόλις 18.772 ευρώ το 2025, έναντι 41.464 ευρώ στην ΕΕ.
Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι που περιορίζουν βασικές ανάγκες, οικογένειες που μετρούν κάθε έξοδο, νέοι εργαζόμενοι που αδυνατούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους. Ανάμεσά τους, οι εκπαιδευτικοί που καλούνται να στηρίξουν το δημόσιο σχολείο με αποδοχές που υπονομεύουν την αξιοπρεπή διαβίωσή τους.
Η απόσταση από την Ευρώπη μεγαλώνει. Την περίοδο 2019–2025, η ονομαστική αύξηση των ελληνικών μισθών περιορίστηκε στο 17,6%, όταν στην ΕΕ έφτασε το 26,5%. Η Ελλάδα καταγράφει την πέμπτη μικρότερη αύξηση μεταξύ των 26 κρατών με συγκρίσιμα στοιχεία. Το αποτέλεσμα είναι συγκεκριμένο: ο ελληνικός μέσος μισθός, από το 48,7% του ευρωπαϊκού μέσου όρου το 2019, υποχώρησε στο 45,3% το 2025. Η πολυδιαφημισμένη σύγκλιση αποδεικνύεται διαρκής απομάκρυνση.
Την ίδια περίοδο, το γενικό επίπεδο τιμών αυξήθηκε κατά 19,8%, τα τρόφιμα και τα μη αλκοολούχα ποτά κατά 35,5%, ενώ η κατηγορία στέγασης, νερού, ηλεκτρικού ρεύματος και καυσίμων κατά 23,6%. Οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα έτρεξαν με υπερδιπλάσιο ρυθμό από την αύξηση των μισθών. Έτσι, ο μέσος μισθός έχασε περίπου 1,9% της πραγματικής του αξίας, ενώ στην ΕΕ η αντίστοιχη μεταβολή ήταν σχεδόν μηδενική. Η ελάχιστη αύξηση στο εκκαθαριστικό δεν σημαίνει βελτίωση της ζωής, όταν το εισόδημα αγοράζει λιγότερα.
Για τον κόσμο της εκπαίδευσης, αυτή η πραγματικότητα αποκτά ακόμη πιο επώδυνα χαρακτηριστικά. Ο εισαγωγικός βασικός μισθός της κατηγορίας ΠΕ διαμορφώθηκε από την 1η Απριλίου 2026 στα 1.232 ευρώ μικτά. Πρόκειται για βασικό μισθό πριν από κρατήσεις και φόρο, ενώ οι τελικές καθαρές αποδοχές διαφοροποιούνται ανάλογα με την προϋπηρεσία, την οικογενειακή κατάσταση, την ηλικία και τις κρατήσεις κάθε συναδέλφου. Η οριζόντια αύξηση του Απριλίου ήταν 40 ευρώ μικτά τον μήνα.
Με αυτές τις αποδοχές, ο νεοδιόριστος και ο αναπληρωτής καλούνται να πληρώσουν ενοίκιο, λογαριασμούς, τρόφιμα και μετακινήσεις. Όταν υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, προστίθενται τα έξοδα εγκατάστασης και, σε περιπτώσεις οικογενειών που χωρίζονται λόγω υπηρεσιακών αναγκών, η συντήρηση δεύτερου νοικοκυριού.
Ο αναπληρωτής καλείται κάθε χρόνο να οργανώσει ξανά τη ζωή του, να αναζητήσει στέγη και να χρηματοδοτήσει τη μετακίνησή του, με την αβεβαιότητα μιας σύμβασης ορισμένου χρόνου. Ο μόνιμος εκπαιδευτικός βλέπει τις ανάγκες της οικογένειάς του να αυξάνονται, χωρίς η μισθολογική του εξέλιξη να εξασφαλίζει την οικονομική ασφάλεια που χρειάζεται.
Δεν μπορεί η Πολιτεία να απαιτεί διαρκώς περισσότερα από τον εκπαιδευτικό και να θεωρεί επαρκή έναν μισθό που τον αναγκάζει να περικόπτει βασικές ανάγκες. Δεν μπορεί να επικαλείται την αναβάθμιση του σχολείου, όταν ο άνθρωπος, που στηρίζει καθημερινά τη λειτουργία του, αγωνιά για το ενοίκιο και τον λογαριασμό του ρεύματος. Δεν μπορεί να παρουσιάζει ως ολοκληρωμένη μισθολογική πολιτική αυξήσεις που αφήνουν άλυτο το πρόβλημα της αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Επτά χρόνια μετά το 2019, η κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτήσει για το χάσμα ανάμεσα στις υποσχέσεις της και στην αγοραστική δύναμη των εργαζομένων. Οι εκπαιδευτικοί δεν ζουν με τους μέσους όρους των κυβερνητικών παρουσιάσεων. Ζουν με το ποσό που απομένει αφού πληρωθούν οι ανελαστικές υποχρεώσεις τους. Η αξιοπρεπής αμοιβή του εκπαιδευτικού αποτελεί προϋπόθεση για ένα δημόσιο σχολείο που μπορεί να προσελκύει, να στηρίζει και να κρατά τους ανθρώπους του.
Απαιτούμε μισθούς που να επιτρέπουν να ζούμε από τη δουλειά μας, να στηρίζουμε τις οικογένειές μας και να σχεδιάζουμε το μέλλον μας. Με συλλογική δράση και σταθερή διεκδίκηση, αγωνιζόμαστε για την οικονομική και επαγγελματική αξιοπρέπεια κάθε συναδέλφου.