Όταν η «διαβλητή» ψηφοφορία γίνεται ξαφνικά… βολική!!!
Συναδέλφισσες ,συνάδελφοι
Στις προηγούμενες εκλογές αιρετών, ζήσαμε ένα πρωτοφανές παραλήρημα
τοξικότητας. Κάποιοι συνδικαλιστικοί χώροι δεν περιορίστηκαν απλώς στο να
αμφισβητήσουν το αποτέλεσμα ή να βαφτίσουν «νόθους» τους εκλεγμένους
συναδέλφους. Επέλεξαν τον πολιτικό κανιβαλισμό: αποκάλεσαν την ηλεκτρονική
ψηφοφορία «διαβλητή» και «αντιδημοκρατική», εφαρμόζοντας παράλληλα καθεστώς
σκληρού συνδικαλιστικού αποκλεισμού.
Έφτασαν στο σημείο του απόλυτου αυταρχισμού: να απαγορεύουν στους νόμιμα
εκλεγμένους αιρετούς ακόμα και να παρευρίσκονται ή να μιλούν στις Γενικές
Συνελεύσεις. Τους φίμωσαν, τους έβαλαν στην «προκρούστεια κλίνη» της δικής τους
αλαζονείας και τους αντιμετώπισαν ως ανεπιθύμητους παρίες, επειδή απλώς δεν
συμβάδιζαν με τις επιδιώξεις τους.
Σήμερα, όμως, τι άλλαξε;
Οι ίδιοι ακριβώς χώροι κάνουν πως ξεχνούν τι έλεγαν, επιστρέφουν α ν τ ί ν τ ρ ο π α
στις εκλογές, καταθέτουν ψηφοδέλτια και ζητούν την ψήφο των εκπαιδευτικών
συμμετέχοντας ακριβώς στην ίδια ηλεκτρονική διαδικασία που μέχρι χθες
λοιδορούσαν!
- Η διαδικασία άλλαξε; Όχι.
- Οι αρχές τους άλλαξαν; Ούτε καν.
- Η υποκρισία τους; Σεληνιακή.
Όταν το αποτέλεσμα δεν τους βολεύει, η κάλπη είναι «νόθα». Όταν όμως το απαιτεί η
παραταξιακή επιβίωση και οι στενοί τακτικισμοί, η ίδια «διαβλητή» διαδικασία
μετατρέπεται σε βολική και αποδεκτή. Αυτό δεν είναι πολιτική συνέπεια· είναι
θεσμικός καιροσκοπισμός που σέρνει ολόκληρο τον κλάδο σε διαρκή αδιέξοδα.
Οι αρχές στον συνδικαλισμό δεν μπορεί να είναι «ακορντεόν» – να τεντώνονται και να
μαζεύονται ανάλογα με τα συμφέροντα των μηχανισμών. Και κυρίως, δεν μπορείς να
ζητάς σήμερα την ψήφο επικαλούμενος μια διαδικασία που χθες χαρακτήριζες
«νοθευμένη», χωρίς ούτε μια συγγνώμη για τους τραμπουκισμούς και τους
αποκλεισμούς που επέβαλες.
Οι εκπαιδευτικοί, όμως, ούτε ξεχνούν ούτε έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Θυμούνται ποιοι
λασπολόγησαν, ποιοι φίμωσαν τη δημοκρατία στις αίθουσες και ποιοι τώρα θυσιάζουν
τη σοβαρότητα στο βωμό της μικροκομματικής σκοπιμότητας.
Η αξιοπρέπεια είναι μονόδρομος. Και η τελική κρίση, ευτυχώς, ανήκει αποκλειστικά
στη βάση των εκπαιδευτικών!